Od czasu jak polscy siatkarze i polskie siatkarki są światową czołówką zacząłem ze znacznie większą gorliwością niż wcześniej obserwować ten sport. Dzisiaj staram się oglądać ważniejsze mecze, a jak nie mam czasu, to na pewno sprawdzę wyniki. Dobre wyniki budują ducha w narodzie – taka prawda.
Na fali siatkarskich sukcesów naszych reprezentacji i mojego rosnącego zainteresowania tym sportem, zauważyłem w sieci pojawienie się ciekawego radia internetowego dedykowanego w 100% polskiej siatkówce: www.radiopolskasiatkowka.pl
Inicjatywa ciekawa i innowacyjna. No i przede wszystkim daje możliwość śledzenie na bieżąco wyników polskiej siatkówki. Z uwagą będę obserwował dalsze kroki tego przedsięwzięcia.
Dodał gumowakaczka | 20 sierpnia 2009 | Temat dnia
Wielu korporuhów ma za sobą swoją inicjację golfową (imprezy korporacyjne etc.). Oprócz wymuskanej, dość nudnej i ekskluzywnej formy, golf ma swoje drugie oblicze – urban golf (zwany też city golfem). Gra ta charakteryzuje się całkowitym brakiem stałych reguł (tego korporacje nie lubią) – zasady ustalają na bieżąco uczestnicy danej partii (tego też korporacje nie lubią). Miejscem rozgrywki zamiast pola pod miastem, zajęło samo miasto, jego ulice i budynki (najlepiej opuszczone). Kawiarnia przy polu z wykoszoną trawką została tym samym zastąpiona pubem, biznesmeni – każdym kogo stać na kupno używanego kija i piłeczki do …tenisa (tym często grywa się dla bezpieczeństwa uczestników i miejskich ruchomości i nieruchomości). Według różnych źródeł, różne są początki dyscypliny. Dla mnie pierwszym urban golferem był Brad Pitt w kultowym filmie Fight Club.
W Warszawie i okolicach też podobno takie rozgrywki miały już miejsce. Być może w najbliższym czasie sami zorganizujemy turniej o puchar korporuh.pl ;-). Urban golf to coś czego każdy szanujący się korporuh powinien spróbować. Więcej informacji na temat dyscypliny w filmie poniżej.
Wstępna data turnieju korporuha 12 września 2009. Zgłaszajcie się przez komentarze.
Siedziałem przy stole, a nawet przy kilku jak nakazuje tradycja. Siedziałem, jadłem i piłem jak nakazuje tradycja.
Siedziałem i patrzyłem jak mój brzuch stopniowo zwiększa swoją objętość – tego tradycja nie nakazuje, ale tak jest dwa razy w roku, co roku z okazji Świąt. Aż mnie zemdliło, pomimo, że jedzenie było pierwsza klasa. Do mdłości dołączyły mega wyrzuty sumienia „będę wyglądał jak rasowy morświn”.
Na szczęście w przerwie między jedzeniem a jedzeniem znalazłem piątkową Wyborczą i zachęcający tytuł mówiący mniej więcej tyle, że każdy amator może zostać maratończykiem. WOW!!! Tego potrzebowałem. Nakarmić moje wyrzuty sumienia składając sobie jakąś obietnicę poprawy.
I tak zacząłem pomału rozmyślać o maratonie warszawskim planowanym na wrzesień. Nie, nie jestem przygotowany w ogóle. Kiedyś byłem wysportowany i sporo ćwiczyłem – jak każdy. Teraz pozostał rower w sezonie letnim i narty zimą, ale z pewnością nie jestem w formie maratończyka. I nie po takich świętach. Mój życiowy rekord to przełajowy bieg na ok 12 km po lasach, łąkach, wodach etc. Ale byłem wtedy poniżej 20! Dawno temu.
Za namową autora artykułu znalazłem stronkę o maratonie i cyklu treningowym dla początkujących maratończyków. Brzmi naprawdę sensownie. I do tego cykl biegów przygotowujących, mniej więcej co miesiąc jeden bieg: zaczynając od 5km, przez 10km, 15km … a we wrześniu finał 42km maratonu warszawskiego.
Podobno normalnie wysportowany, zdrowy, dorosły człowiek jest w stanie przebiec dystans maratoński w 6 godzin … Brzmi jak science fiction, ale człowiek opowiadał w artykule w sposób mocno przekonywujący. Jestem bliski deklaracji … ale z tym jeszcze chwilę zaczekam. Pamiętam jaką kiedyś miałem satysfakcję z dwugodzinnego biegu non stop czy też z biegania na boso po śniegu. Bezcenne. Tym bardziej maraton kusi.
Zima się kończy więc przed nami ostatnie weekendy żeby wskoczyć w furaka i pognać w góry na narty lub na dechę. Szukając lokalizacji w necie wpadłem na serwis naprawdę użyteczny – www.skionline.pl
Spodobała mi się głównie super wyszukiwara lokalizacji zimowych nazwana „poszukiwacz śniegu”, w której definiujesz np. „najlepsze warunki narciarskie” lub „najniższa temperatura na stoku” lub jak chcesz złapać trochę słonka popijając grzańca w knajpce na stoku – „najwyższa temperatura na stoku”.
Jednym słowem fajne i przydatne. Znalazłem cel, pakuję się i spadam na ostatki w górach. W poniedziałek – URLOOOOOOOOP !!!
Dzisiaj miało być poważnie „na pohybel korporacjom” (to przekładamy na jutro), ale ze względu na wczorajszy wieczór temat się zmienia na patriotyczny i sportowy zarazem. A więc Adam Małysz wskoczył na podium – na trzecie miejsce, ale wskoczył i chwała mu za to. Bez względu na słaby sezon czy słabszą formę Małysz pokazał już całemu światu, że jest wielki i taki pozostanie. Apeluję więc do wszystkich „znawców”, którzy narzekają na Małysza – ruszcie głowami i zdejmijcie czapki. Jak ktoś tu jest luzerem to na pewno nie Małysz.
